در روزهای ابتدایی US Open امسال، شاهد وداعهای بسیاری از بازیکنانی هستیم که قصد دارند در این فصل به کار خود پایان دهند. اما هیچ کدام به اندازهٔ خروج غمانگیز گائل مانفیس در استادیوم لوئیس آرمسترانگ تأثیرگذار نبود. او در برابر لیرنر تیان، تنیسباز ۲۰ ساله و بااستعداد آمریکایی، به میدان رفت و در حالی که تماشاگران آمریکایی به شدت از او حمایت میکردند، با شکست مستقیم از ادامهٔ رقابتها کنار رفت.
احترام و ارادت به مانفیس
گائل مانفیس، به عنوان یکی از چهرههای محبوب تنیس، در تمام این سالها نه تنها از طرف تماشاگران، بلکه از سوی همکاران و بهویژه همتایان سیاهپوست خود نیز مورد احترام ویژهای قرار گرفته است. فرانسیس تیافو در این خصوص میگوید که او در دوران نوجوانی همیشه به مانفیس نگاه میکرده و او را الگوی خود میدانسته است. آرتور فیلس، دیگر تنیسباز جوان، مانفیس را برادر بزرگتر خود میداند و نائومی اوزاکا، که او نیز به مانفیس ارادت دارد، لقب «بهترین» را به او داده است.
این ارادت و احترام نسبت به مانفیس نه تنها به خاطر مهارتهای تنیسی او، بلکه به دلیل تأثیر عمیقش بر نسل جدید تنیسبازان سیاهپوست است. خروج او از دنیای تنیس، نشاندهندهٔ فراز و نشیبهای این ورزش و تأثیرات عاطفی آن بر جوانان است.
درخشش نسل جدید
با وجود وداع مانفیس، نسل جدیدی از تنیسبازان جوان به میدان آمدهاند که قادر به ادامهٔ راه او هستند. در نیمهنهایی US Open، فرانسیس تیافو و بن شلتون، دو بازیکن سیاهپوست، به مصاف یکدیگر خواهند رفت و این دیدار، نمادی از تأثیر مانفیس بر دنیای تنیس به شمار میآید. این دو تنیسباز، با استعداد و تواناییهایشان، نمایانگر آیندهٔ روشن و امیدبخش این ورزش هستند.
