تئاتر، به عنوان یک هنر زنده، همواره در تلاش برای نوآوری و فرار از محدودیتهای خود بوده است. اما آیا تئاتر پروسنیوم، با دیوارهای محدودکنندهاش، میتواند به عنوان یک بستر برای تجربیات جسورانه شناخته شود؟ دومینیک درومگول، کارگردان و نویسنده، در کتاب جدیدش «فریمهای زمانی» به بررسی این موضوع میپردازد.
تاریخ تئاتر پروسنیوم؛ از ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۵
درومگول در کتابش تاریخ تئاتر پروسنیوم را از سال ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۵ بررسی میکند، دورهای که این نوع تئاتر به اوج شکوفایی خود رسید. او با بررسی آثار بیش از ۷۰ نمایشنامهنویس، به ما نشان میدهد که چگونه این فرم، با وجود محدودیتهایش، بستری مناسب برای خلاقیت و نوآوری فراهم کرده است.
در حالی که امروز ما از تئاترهای باز، دایرهای و دیگر فرمهای نوین لذت میبریم، درومگول به ما یادآوری میکند که تئاتر پروسنیوم چگونه میتواند «آزادکننده» باشد. او این فرم را به شعر ۱۴ خطی یا بلوز ۱۲ بار تشبیه میکند، که در عین محدودیت، امکان خلاقیت را فراهم میآورد.
آزمایشهای جسورانه از چخوف تا برشت
کتاب «فریمهای زمانی» نه تنها یک تاریخنگاری خنثی است، بلکه با نگاهی شخصی و passionate به جزئیات، ما را با آزمایشهای جسورانهی تئاتر از چخوف تا برشت آشنا میکند. درومگول به ما نشان میدهد که چطور این تئاتر، به رغم دیوارهایش، میتواند ابزاری برای بیان مسائل اجتماعی و سیاسی باشد.
در نهایت، دومینیک درومگول با آثارش به ما یادآوری میکند که تئاتر همیشه در حال تغییر و تحول است و هر فرم، به ویژه تئاتر پروسنیوم، میتواند به عنوان یک سکوی پرتاب برای خلاقیت و نوآوری مورد استفاده قرار گیرد.
