در دنیای اقتصادی امروز، سوالات بسیاری دربارهٔ سیاستهای مالی و یارانههای دولتی مطرح میشود. یکی از این پرسشها این است که چرا بانک انگلستان به بانکهای تجاری سودآور هر سال مبلغی معادل ۲۴ میلیارد پوند یارانه میدهد؟
یارانههای کلان به بانکها
بانک انگلستان با نگهداری از سپردههای رزرو بانکهای تجاری، نرخ بهرهٔ سیاستی خود را بر روی این سپردهها اعمال میکند. این نرخ بهره معادل ۳.۷۵ درصد است که بر روی حدود ۶۴۰ میلیارد پوند از سپردهها محاسبه میشود. در واقع، این یارانه به ظاهر برای کنترل نرخهای وامدهی بانکها طراحی شده است، اما آیا واقعاً نیاز به این یارانه وجود دارد؟
بسیاری از کارشناسان بر این باورند که این سیاست نه تنها غیرضروری است، بلکه میتواند به شیوهای کارآمدتر و اقتصادیتر نیز اجرا شود. به عنوان مثال، بانک انگلستان میتواند تنها بر روی یک بخش کوچک از این سپردهها بهره پرداخت کند و در واقع، یارانه را به حداقل برساند.
راهحلهای اقتصادیتر
با اعلام یک تکه مشخص از سپردهها برای هر بانک، میتوان به راحتی تعیین کرد که هرگونه کاهش در سپردهها از این تکه بهرهدار باید محاسبه شود. به این ترتیب، بانکها همچنان میتوانند از فرصتهای بهرهای خود استفاده کنند و در عین حال، سیاستهای نرخ بهره بانک مرکزی نیز به شکلی موثر پیادهسازی شود. اگر این تکه ۲۰ درصد باشد، میتوان با این تغییر، بیش از ۱۹ میلیارد پوند در سال صرفهجویی کرد.
در نهایت، این سوال باقی میماند که آیا زمان آن نرسیده است که به جای ادامهٔ این یارانههای کلان به بانکهای سودآور، در راستای سیاستهای مالی و اقتصادی کارآمدتر و عادلانهتر گام برداریم؟
