لیز لارنر، هنرمند برجسته آمریکایی، در دنیای هنر به خاطر استفاده از مواد غیرمعمول و همچنین ایدههایی جسورانهاش شناخته میشود. او به یاد میآورد که چگونه در سال ۱۹۸۸، پروژهای به نام «هر هنرمند یک نفس داد» را اجرا کرد، جایی که هنرمندانی از سراسر جهان بر روی ظروف پتری نفس کشیدند. این پروژه نه تنها یک اثر هنری بینالمللی بود، بلکه به رشد باکتریهایی منجر شد که در گذر زمان به اشکال مختلفی تغییر یافتند؛ برخی تبدیل به تکههای زیبای خشک در رنگهای مختلف شدند و برخی دیگر به حالتهای مرموز و تیره درآمدند.
از مواد نامتعارف تا پلاستیکهای یکبار مصرف
این هنرمند نه تنها به مواد عجیب و غریب علاقه دارد، بلکه به شکلی بینظیر از آنها استفاده میکند. در نمایشگاه جدیدش به نام «خط سختی برای خم شدن» در مرکز هنرهای کمدن در لندن، لارنر از پلاستیکهای یکبار مصرف برای خلق آثاری استفاده کرده که هم جذاب و هم تهدیدآمیز به نظر میرسند. او به گذشتهاش در لس آنجلس اشاره میکند و میگوید: «زمانی که چین دیگر پلاستیکهای آمریکایی را نمیپذیرفت، من تصمیم گرفتم که این مواد را به استودیوم ببرم و به طرز شگفتانگیزی این مواد انباشته شدند.»
این آثار نه تنها یک بیانیه هنری هستند، بلکه به نوعی انتقادی به جامعه مصرفگرا و محیط زیست نیز به شمار میروند. لارنر با تسلط بر مواد و تکنیکهای خود، به ما یادآوری میکند که هنر میتواند از هر چیزی خلق شود، حتی از نفس و زبالههای روزمره.
