در سال ۲۰۱۸، دولت وقت بریتانیا به رهبری ترزا می، قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن، تجویز محصولات دارویی مبتنی بر کانابیس به NHS و ارائهدهندگان خصوصی مجاز شد. این تغییر قانونی بهظاهر یک قدم بزرگ به سمت مدرنیزه کردن سیستم درمانی بریتانیا بود، اما واقعیت داستان بهمراتب پیچیدهتر از آن چیزی است که به نظر میرسد.
تجویز محدود و دسترسی دشوار
NHS تنها برای برخی شرایط خاص، از جمله اشکال نادر و شدید صرع در کودکان و بزرگسالان و همچنین افرادی که از سفتی و اسپاسمهای عضلانی ناشی از بیماری ام اس رنج میبرند، داروهای کانابیس تجویز میکند. اما سوال اینجاست: آیا این تجویزها واقعاً پاسخگوی نیازهای بیماران هستند؟
اکثر تجویزهای کانابیس در بریتانیا از طریق سیستمهای بهداشت خصوصی انجام میشود. این موضوع بهوضوح نشاندهندهٔ یک عدم تعادل در دسترسی به درمانهای دارویی است. بیماران مجبورند برای دریافت داروهای مورد نیاز خود به چنین سیستمهایی روی آورند، که این خود به معنی بار مالی سنگین و چالشهای اضافی برای افراد آسیبدیده است.
تجربههای بیماران: صدای واقعی از دل بحران
ما میخواهیم از افرادی که تجربهٔ دسترسی به داروهای کانابیس از طریق ارائهدهندگان خصوصی را داشتهاند، بشنویم. آیا این تجربه برای آنها مثبت بوده است؟ آیا واقعاً توانستهاند به درمانهای موثر و قابلاعتمادی دست یابند یا فقط هزینههای گزافی را پرداخت کردهاند؟
به نظر میرسد که این موضوع نهتنها به یک چالش درمانی تبدیل شده، بلکه به موضوعی اجتماعی و سیاسی نیز بدل گشته است. بیماران و خانوادههای آنها در جستجوی درمانهایی هستند که بهراحتی در دسترس نبوده و مجبورند برای آن هزینههای گزافی بپردازند.
با توجه به این مسائل، سؤالاتی که مطرح میشود این است: آیا دولت بریتانیا باید رویکرد خود را نسبت به تجویز داروهای کانابیس تغییر دهد؟ آیا زمان آن نرسیده که دسترسی به این درمانها را برای همه بیماران تسهیل کند؟
