تحقیقات نشان می‌دهد انزوا و تنهایی سال‌ها از عمر سالم را کاهش می‌دهد

انزوا اجتماعی به معنای محدودیت در تماس و مشارکت با دیگران است، در حالی که تنهایی یک تجربه ذهنی از احساس قطع ارتباط با دنیای اطراف است. یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله Nature Communications نشان می‌دهد که هر دو این وضعیت‌ها با کاهش سال‌های عمر سالم مرتبط هستند. بر اساس این تحقیق، تنهایی و انزوا به طور متوسط شش سال از عمر بدون بیماری را به افراد تحمیل می‌کند و بر سلامت جسمی و روانی آن‌ها تأثیر می‌گذارد.

تأثیرات جدی بر سلامت

این تحقیق که شامل تحلیل داده‌های بیش از ۲۷۰,۰۰۰ بزرگسال بین ۴۰ تا ۶۹ سال بود، نشان داد که انزوا اجتماعی و تنهایی می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر امید به زندگی بدون بیماری داشته باشد. لُو کی، استاد دانشگاه تولن، بیان کرد: "به طور کلی، این مطالعه نشان داد که انزوا اجتماعی و تنهایی می‌توانند تأثیر قابل توجهی بر امید به زندگی بدون بیماری داشته باشند." این مطالعه همچنین نشان داد که این ارتباطات بیشتر در مورد از دست دادن سال‌های بدون اختلالات روانی، از جمله افسردگی و اضطراب، نسبت به سال‌های بدون بیماری‌های جسمی مانند دیابت نوع ۲، بیماری‌های قلبی-عروقی و سرطان مشهود است.

بیشتر بخوانید: تحقیقات دانشگاه کمبریج: خواندن به بهبود سلامت مغز کمک می‌کند

تفاوت‌های جنسیتی در تأثیرات

در سن ۵۰ سالگی، افرادی که همزمان با تنهایی و انزوا اجتماعی مواجه بودند، نسبت به افرادی که هیچ‌یک از این موارد را تجربه نمی‌کردند، به طور متوسط سال‌های کمتری را بدون بیماری‌های مزمن جدی زندگی کردند. در این میان، تحقیقات نشان می‌دهد که مردان و زنان به طور متفاوتی از تنهایی و انزوا اجتماعی رنج می‌برند و این موضوع بر سلامت آن‌ها تأثیرگذار است. به طور خاص، زنان به دلیل اولویت دادن به ارتباط عاطفی، بیشتر از تنهایی آسیب می‌بیند، در حالی که مشکلات روانی مردان بیشتر به انزوا اجتماعی مرتبط است.

بر اساس این مطالعه، تنهایی و انزوا اجتماعی برای زنان به معنای ۲.۴ سال در وضعیت بدتر جسمی و ۳.۷ سال در وضعیت بدتر روانی است، در حالی که برای مردان این اعداد به ترتیب ۱.۷ و ۵.۸ سال است. مردان به طور معمول بیشتر از تنهایی و انزوا اجتماعی رنج می‌برند و معمولاً منابع اجتماعی، مادی و اقتصادی کمتری دارند و نمره سبک زندگی سالم کمتری دریافت می‌کنند.

نویسندگان این تحقیق اشاره کردند که این شکاف جنسیتی ممکن است به تفاوت‌های نحوه‌ی دریافت حمایت و دست‌یابی به رفاه روانی مربوط باشد، به‌طوری‌که مردان بیشتر به حضور فیزیکی و تعاملات اجتماعی مکرر متکی هستند و زنان بیشتر به حمایت عاطفی نیاز دارند.

بیشتر بخوانید: استر رنسن: توان سفر به سوئیس برای پایان زندگی را ندارم · تحقیقات جدید دربارهٔ جراحی کاتاراکت در فضا با لنزهای مصنوعی